Wij zijn een gezin met vijf kinderen in de leeftijd van 10 tot en met 19 jaar. We hebben recent anderhalf jaar in Portugal gewoond, maar wonen momenteel weer in Nederland. Mijn vrouw geeft onze jongste drie kinderen thuisonderwijs en ik heb een fulltime baan in de IT als systeembeheerder. Mijn vrouw en ik zijn geboren en getogen in Drenthe, maar vanaf ons trouwen zijn we gaan wonen en werken op de Veluwe. Daar hebben we bijna 20 jaar gewoond. Daar zijn onze kinderen geboren en opgegroeid. We sloten ons vanaf het begin aan bij de plaatselijke kerkelijke gemeente in het dorp, van dezelfde signatuur als waar we in grootgebracht zijn door onze ouders.

Hoe is het zover gekomen dat wij ons graag willen bekeren tot het Jodendom? Achteraf bezien zijn er heel veel elementen in ons leven geweest die daartoe hebben bijgedragen. Het voert te ver om die allemaal te benoemen. Een aantal wil ik eruit lichten. Allang voordat we liefde voor Israël kregen stelden we vragen bij de zondagse prediking. Hoewel we graag in harmonie wilden blijven met onze omgeving werden we gedreven door een zoektocht naar de waarheid. Hoe bijbels is het wat er wordt gezegd? Wat zijn de bronnen? Wat zijn precies de leringen van de kerk? We gingen graven in de geschriften van ‘oude schrijvers’, boeken van wijze mannen die 300 tot 400 jaar geleden leefden en een nauwe omgang met God hebben gehad. We luisterden naar lezingen van andere christelijke kerken en hoopten daar dingen te horen die meer zouden aansluiten bij een bijbelse waarheid. We merkten dat we in een persoonlijke zoektocht terecht waren gekomen en dat de leiders van onze kerk onze vragen niet naar tevredenheid konden beantwoorden. We waren niet op zoek naar verwijdering, we wilden verbinding. We wilden onze plaats met verantwoordelijkheid innemen, maar wel trouw zijn aan de waarheid. We voerden gesprekken met kerkleiders. Toch visten we in onze zoektocht nog steeds in christelijke vijvers. Dat proces heeft jaren geduurd.

Op het moment dat we lezingen over Israël gingen bijwonen kregen we oog en liefde voor het land en voor het volk. We gingen Gd zien als de Gd van de Joden, van Avraham, Jitschak en Ja’akob. Onze bijbel werd de bijbel van het Joodse volk. Onze visie veranderde, ons perspectief verschoof, we gingen met een ‘Hebreeuwse bril’ naar alles kijken. Dat is nu een jaar of 6, 7 geleden. Ons leven veranderde stap voor stap. We kwamen met mensen in aanraking die de Sjabbat en de feesten vierden. We verlieten de kerk. We ontdekten de Torah en de wijsheden van Joodse rabbijnen. Dit alles gaf ons veel vreugde. Ook reisden we een paar keer naar Eretz Jisraël. Toch ging dit alles nog gepaard met het vasthouden aan Jezus, die we Jeshoea gingen noemen, omdat we ons in messiaanse kringen begaven. Hoewel onze familie, vrienden en buurtbewoners veel moeite hadden met onze veranderingen, en de meesten in meerdere of mindere mate afstand van ons namen, konden we niet anders dan de nieuw ingeslagen weg vervolgen. Ik raakte daardoor mijn baan kwijt en onze kinderen waren niet meer welkom op de scholen. Ondanks de pijn van de scheiding waren we dankbaar voor de eenheid in ons gezin. Vooral met opgroeiende kinderen is dat niet vanzelfsprekend en we ervaren dat nog steeds als een geweldige zegen. De Torah ging een steeds meer cruciale rol in ons leven spelen, maar we worstelden met de interpretatie. We lieten steeds meer christelijke gebruiken los. Intussen verdiepten we ons steeds meer in het Judaïsme. Onze twee zonen en ik lieten ons besnijden. We twijfelden aan de betrouwbaarheid van het Nieuwe testament. Tot het moment dat onze ogen werden geopend en we helder zagen dat alle antwoorden te vinden zijn in het Jodendom en zagen we dat we geen Jezus/Jeshoea nodig hebben om tot God te naderen. De puzzelstukjes vielen op z’n plek. Een schat werd ons toevertrouwd. Dat is nu ruim een jaar geleden.

We willen met heel ons hart de oversteek maken en ons aansluiten bij het Joodse volk. We verlangen met hart en ziel om ons onder te dompelen in alle mitswoth. We willen graag verenigd worden met de mensen die wij nu zien als onze familie, als onze broeders en zusters. We verlangen naar onderwijs en begeleiding op de weg.

Toch is aansluiting vinden bij het Jodendom niet zo eenvoudig. En terecht. Het zijn twee werelden. We zijn geen Joden. We delen de Joodse geschiedenis niet. We spreken geen Hebreeuws. We kennen de ins en outs van de gewoonten en gebruiken niet. We beseffen dat we ‘van ver’ komen en er allerlei bezwaren zijn.

Desondanks wensen we deze kloof te overbruggen. We willen de reis aanvangen, de obstakels overwinnen, de moeilijkheden niet uit de weg gaan.

We vertrouwen erop dat Kadosj Baroech Hoe ons verder leidt. We zeggen met Ruth: uw volk is mijn volk en uw God is mijn Gd.

Pin It on Pinterest

Share This